ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΡΙΣΗ....
Η οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας τα τελευταία χρόνια έχει φερει πολλά προβλήματα σε όλους...Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι είναι μεγάλες, λογαριασμοί που τρέχουν, τράπεζεσ, ενοίκια , δάνεια κτλ.Μέσα στη τρέλα των καιρών αντικρύζουμε καθημερινά πολίτες σκυθρωπούς, χωρίς καθόλου διάθεση για ζωή που μουρμουράνε συνέχεια για χρήματα και για το αύριο...Ποιο αύριο δηλαδή που σε λίγο θα λέμε... φάγαμε και σήμερα!!! Αναρωτιέμαι τι πήγε άραγε στραβά, που πήγαν οι ηγέτες σε αυτό το κράτος, σε αυτή την χώρα.. Το πρόβλημα μας είναι ότι αντι να δημιουργήσουμε μόνοι μας κάτι , περιμένουμε παντα από τα έτοιμα. Τα έτοιμα χρήματα, τα έτοιμα φαγητά κ.τ.λ.Δεν μπορούμε δηλαδή να εκφραστούμε μόνοι μας, όλοι μαζί ομαδικά όπως γνωρίζουμε και όχι κατω από τισ σημαίες των κομμάτων που καταδυναστέυουν τον τόπο τόσα χρόνια? Δεν μπορούμε όλοι βέβαια να μπούμε στο ίδο τσουβάλι και να πούμε ότι κάποιοι δεν έχουν την ευθύνη των πραξεών τους. Όλοι πρέποει να αναλογιστούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.Δεν ξέρω αλλά έχω βαρεθεί να βλέπω τόση μιζέρια στον δρόμο κάθε μέρα. Άνθρωποι που χάνουν τις δουλείες τους,άλλοι που ψάχνουν για φαγητό, άλλοι να ψάχνουν να βρουν κάτι νασκοτώσουν την ώρα τους για να μην αυτοκτονήσουν από την κατάθλιψη που νιώθουν κ.α.Επίσης δεν έχω ακταλάβει γιατί μια κρίση χρέους, τραπεζοπιστωτική, οικονομική πείτε την όπως θέλετε, πρέπει να επηρεάζει την ζωή μας τοσο πολύ και καλά την ζωή μας , αλλά την ψυχολογία μας??? Η οικομική κρίση τα τελευταία τρία χρόνια έχει μεταμορφωθεί ουσιαστικά σε κρίση αξιών αλλά και σε καταθλιπτικό ψυχαναγκασμό. όταν δεν έχεισ με κάτι να ευθυμήσεις στην ζωή , κάτι τετοιο μπορεί να σε τασκίσει...δηλαδή να μην έχεις χρήματα να βγεις έξω, να πείς ένα καφέ βρε αδελφέ, να κάνεις νέες γνωριμίες και να νιώσεις ξανά ότι ζεις. Έχουμε κλειστεί όλοι στις προσωπικές μας φυλακές (σπίτια) και αδιαφορούμε για το τι γίνεται έξω από αυτά... Δεν πάει άλλο έτσι όμως, ως πότε το σουβλάκι στο σπίτι θα θεωρείται ψυχαγωγία????Δεν λέω φιλοσοφίες , αλλά περιμένω την ημέρα που όλα θα γίνουν όπως πριν και όλοι θα περνούν καλά και πάλι...όταν θα δώ ξανα τους ανθρώπους στον δρόμο να χαμογελούν ανέμελα , όχι γιατί θα έχουν χρήματα αλλά γιατί δεν θα έχουν πλεον την μαυρίλα της ψυχής του η οποία κατακλύζεται καθημερινά από άσχημες ειδήσεις και δεν θα περιμένουν πλεον να δούν άσπρη μόνο από το χιόνι που πέφτει...Και κάτι για το τέλος... ζείστε την κάθε στιγμή της ζωής σας....τουλάχιστον αφού δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλουμε, ας μην απομακρυνομαστε από τα αγαπημένα μας πρόσωπα...εξάλλου ότι είναι να πάθουμε θα το πάθουμε όλοι μαζί....και κλείνω θυμιζοντάς σας το λαικό άσμα που είναι και επίκαιρο.... "Οι κυνερνήσεις πέφτουνε , μα η αγάπη μένει"
Mediator
